Anterior

ⓘ Pazo de San Lourenzo de Trasouto. El pazu o cenobiu de San Llorienzu de Trasouto ye un pazu y antiguu cenobiu franciscanu asitiáu a un llau del encinal de San L ..




                                     

ⓘ Pazo de San Lourenzo de Trasouto

El pazu o cenobiu de San Llorienzu de Trasouto ye un pazu y antiguu cenobiu franciscanu asitiáu a un llau del encinal de San Llorienzu, na ciudá de Santiago de Compostela. El conxuntu cunta con un recintu amuralláu quocupa una superficie de más de 40.000 m²; ta incluyíu dende 1979 como Bien dInterés Cultural - Patrimoniu Artísticu Nacional. Ye sobresalientel so xardín de boxes.

                                     

1. Hestoria y arquiteutura

Mandólu construyir lobispu de Zamora Martín Arias, en 1216 sieglu XIII, cuando fundó una capiella. Nél pasu una nuechi lemperador Carlos V en 1520. Dendel sieglu XV ye propiedá de los Condes dAltamira, que lu cedieron la Orde Franciscana. Nel sieglu XVIII construyósel claustru, la sacristía ya irguióse un cruceru, dempués de camudar la ilesia a cruz llatina, con una nave en cuatru tramos y bóvedes de cañón. De la ilesia románica caltiénense tres tramos de la nave y el pórticu de la entrada.

Destaca laltar mayor con un fermosu retablu fechu en mármole de Carrara, executáu en Xénova circa 1526, probablemente polos hermanos lombardos Antonio Maria y Giovanni Antonio di Aprile, xunto a Pier Angelo della Scala di Carona. Tuvo orixinalmente na capiella mayor del conventu llamáu Casa Grande de San Francisco de Sevilla nel llugar que güei ye la Plaza Nueva, dende onde se treslladó por orde de la condesa dAltamira, María Eugenia Osorio-de Moscoso Carvajal 1834-1892 en 1879. El conxuntu de mármole tráxose dende Sevilla hastal puertu de Carril, siendo instaláu polos artistes llocales Agustín Rodríguez carpinteru y Vicente Picón escultor, inaugurándose la ilesia el 9 dagostu de 1883. Sicasí, el propiu retablu orixinal del cenobiu, nestilu churriguerescu del sieglu XVIII, donólu la condesa a una ilesia rural de Sevilla.

Nel cruceru esisten otros dos retablos, tamién dorixe sevillanu. del Evanxeliu tien la estética del sieglu XVI, con una representación de la Virxe de la Cadeira, recordando la obra de Jerónimo Hernández, ye una copia dun llenzu de Bartolomé Esteban Murillo, Os nenos da cuncha ; mientres tanto, el de la Epístola tien traces de pertenecer al segundu terciu del sieglu XVIII, representándose a Santa Ana enseñando a lleer la Virxe, nun estilu prósimu al del escultor José Montes de Oca. Destácase tamién la imaxe de la Virxe col Neñu, obra de lescultor Juan Martínez Montañés.

La portada llateral data de 1760; nella alcuéntrase un nichu con una imaxe de San Llorienzu. El claustru tien dos pisos, con arcos de mediu puntu. Nel llau occidental, una escalinata de piedra conduz a una fonte coronada por una escultura de la Virxe cubierta dhiedres.

Nel sieglu XIX, dempués de la toma, los Duques de Soma y Medina de les Torres propietarios y descendientes de los condes dAltamira actuales, restauráronlu pal so usu como residencia.

Magar les munches restauraciones, caltién les naves del primer edificiu románicu. Dende 1993 ta rehabilitáu pacoyer comíes de conferencies, convenciones, bodes y otros eventos sociales. El pazu ye namái dusu priváu y ta abiertu namái pa les actividaes concertaes.

                                     

2. Xardinos

Tien la distinción de tratase dun pazu-cenobiu en quel so claustru ye unu de los exemplos más perimportantes de xardinería xeométrica de Galicia: dalgunes sebes de boxe de cuatru sieglos dantigüedá que foron tallaes siguiendo les formes de la fe cristiana quaínda permanecen: la concha de vieira de Santiago, la cruz de Santu Domingu, la Orde de Calatrava, Alfa y Omega, la parrilla de San Llorienzu, etc; tállense dos vegaes al añu.

Anquel monte de boxe ye la so carauterística principal, los xardinos axacentes tamién merez una visita, frondosos xardinos y exuberantes del sieglu XIX, au xorrecen distintes especies natives y estranxeres.

Los xardinos caltienen la tradicional traza del conventu y lestilu románticu de la dómina del so diseñu. Destáquense tamién los boxes, camelies y magnolies ente les más de cien especies vexetales de xardinos ya árboles.

                                     

3. Ver tamién

Bibliografía

  • DÍAZ LÓPEZ, J. D. 2015. El Pazo de San Lourenzo de Trasouto: de oratorio franciscano a retiro señorial. A Coruña: Guiverny. ISBN 84-939-4498-X.
  • Contreras López-de Ayala, Juan de Marqués de Lozoya 1957. Escultura de Carrara en España en español. Madrid: Instituto Diego Velázquez / CSIC. p. 17-19. Consultául 11-10-2015.

Enllaces esternos

  • Páxina del pazu para celebración de bodes y ceremonies en castellán ya inglés
  • Ficha en Santiagoturismo